مولف بی زبون

 

  به محض رویت من در چهارچوبه‌ی در اتاقش، برق سه فاز ازش عبور کرد. با بی تربیتی پرسید، چکار داری؟

  گفتم: فلانی‌ام. فرموده بودین خدمت برسم.

  قدش به زور یک متر و نیم می‌شد. جستی زد و از پشت میزش اومد بیرون و یک دور گرد میز وسط اتاق زد ، انگشتای خپلش رفت لای موهاش و به عقب برد. مثل اینکه جن دیده باشه گفت:

- نگفتم تنها بیای. خانم جوادی باید همراهت می‌اومد.

 - رفتم خدمت ایشان جلسه داشتند و گفتن برو خودت ببین آقای رودسری چه امری دارند؟

  نیم دور دیگه گرد میز زد و با اضطراب گفت: خیر این‌طوری نمی‌شه من و تو در اتاق بی نفر سوم باشیم.

  من‌که از مقنعه و حجابم حتم داشتم. نمی‌دونستم دردش چی بود! بی تردید به خودش مشکوک بود. یک خانمی در اتاق را زد و برای پرسشی از لای در سرک کشیدن. بنده خدا رو وادار کرد بیاد و نفر سوم در اتاق باشه.

  خدا می‌دونه اگه ما تنهایی صحبت می‌کردیم قرار بود چه بی ناموسی هایی که ...

  بماند که از بلبل زبانی من خوشش نیامد و جلد اول کتاب را گذاشت توی کشو، کلید کشو گم شد و یک سال حاضر به اجازه‌ی چاپش را نداد و آخر ناشر ...

  من توی این مملکت این‌جوری پوستم کنده شده در اداره‌ی ارشاد. یک کتاب هم که شابک شده بود بره برای مجوز پس گرفتم و عهد کردم ... بخورم دیگه مهوس کتابت بشم با این اداره‌ی ارشاد

  تا حالا در هیچ نمایشگاهی شرکت نکردم زیرا ادم نمایش و تائید از دیگران نیستم. نقاشی برایم لذت زنگ تفریح ابدی است و تا لحظه‌ای که بوم روی سه پایه است لذتش را می‌برم. تمام شد، تمام. کار بعدی. 

  اگر بنا باشد این‌جا هم خود سانسوری کنم بابت ادم‌های بی ظرفیت که بعد از بیست سال هنوز فرهنگ جهان مجازی نیاموخته‌اند، باید سر بذارم بمیرم.

  

کتاب تبریز مه آلود

 

  یکی از بخش‌های تاریخ ایران که برایم بسیار جذابیت داره، دوره‌ی مبارزات مشروطه است

  کتاب پنج جلدی تبریز مه آلود دارای قلمی خوب و جزئیاتی  از تاریخ مشروطه است که حتا از زاویه‌ی مردم شناسی و فرهنگ عامه بسیار خواندنی است و من قبلا ان را خواندم و دوباره در حال شنیدن کتاب صوتی اش در حین کار هستم.

  باید ایران را دوست داشت تا طالب احوال گذشته‌اش باشیم.

  

خودتی

 

  دیگه داشت خیال برم می‌داشت یکی داره دنبال اتو ازم می‌گرده!! آخه مگه داریم کسی انقدر بی‌کار  باشه که روزی چند صد صفحه ورق بزنه؟ مگه این‌که یه خوابی برام دیده باشه؟! دروغ چرا یک روز پنج هزار پست بازدید هم بوده !!

  خدایی یادم نیست چند ساله این‌جا هستم. ولی با حساب سرانگشتی می‌شه فهمید گندم پشت این صفحات کهنه کاره، دیگه سنی ازش گذشته، بچه مدرسه‌ای نیست لیست براش بسازم برم سراغش خودم رو طبق لیست ارائه بدم.

  هر کاری کردی. مجموعه مشخصاتی که از این‌جا جمع کردی و به خودت چسبوندی، از پشت کوه هم اگر آمده بودم می‌فهمیدم جاعلی بیش نیستی.

   شما بگو به قول خودت سی سال پیش منو بابت کار دیدی، الان چی ازم مونده که تو پی‌ش باشی. روزهای اول جوانی هم که تازه کار بودم چنین تجربه‌ای نداشتم که اکنون به لطف حقارت و حماقت شما دشت کردم.

   ابله یکاره به طرف نمی‌گن پسرم اتریشه، خودم اهل اطراف تفرشم. توپ داغونم نمی‌کنه و ویلای شمال دارم... خب فهمیدی من جمیع اینام، لیست شما چه جاذبه‌ای برای من می‌شد داشته باشه؟

نه که فکر کردی با آغوشی باز به سمتت می‌دوم و می‌گم: 

   آه نیمه‌ی گمشده‌ی من کجا بودی؟

   وقت رصد نفهمیدی من حوصله‌ی هیچ پسر آدمی را ندارم؟ 

  حتمن فهمیدی همه‌جا  بلاکت کردم. ولی اگه تو روت نمی‌زدم خر خودتی کسر شأن می‌شد. 

خاطرات قشنگ

 

  تمام کسانی که در قدیم نزدیک تا قدیم دور می‌شناختم، در آخرین خاطره‌ی من از اون‌ها ،  فریز شدن

  نه پیر شدن، نه قراره بشن، هر کی هر چی بوده هنوز هست

  من پیر شدم. پیرتر می‌شم. حتا بی‌بی جهان هنوز چهل و شش سال داره و دیگه حتا از نوه‌اش که من باشم جوانتره

  زمانی که مینا مرادی هم‌کلاس دبیرستان مرجان را به لطف فیسبوک پیدا کردم، بعد از چند مکالمه‌ی تلفنی دلم نخواست به دیدارش برم.

  تمام خیالات نوجوانی‌امع دچار آشفتگی و هرج و مرج شد. اجازه ندادم خاطرات رنگین کمانی با طعم شیرکاکائو سلف دبیرستان دستمالی و کثیف بشه و به اولین بهانه اصولن بلاکش کردم.

  خاطرات خوب باید خوب بمونه

  خاطرات زیبا باید زیبا باشه

   و هنوز مینا مرادی دختر نوجوانی است که شوق زنگ‌های تفریحم بود. 

   نباید خاطرات زشت را زیباسازی یا خاطرات زیبا را بکوبیم و از نو بسازیم. یا حتا بازسازی هم ممنوع. هر یاد و خاطره‌ای به زمان خودش تعلق داره و متعلق به من در همان سنی که تجربه‌اش کردم.

  از جایی که تمام اهل بیت پدری جز نادر برادرم در خاک خفتند.  دوستان و رفقای گرمابه و گلستان جز دو نفر همه به خواب ابدی رفتند. کم‌کم دارم گیس سفیدشان می‌شم و سنم از همه بیشتر می‌شه.

   البته هنوز مرز کل خانواده‌ی پدری را رد نکردم هنوز حضرت پدر از من بزرگترند.  

  ها، اینم بگم لال از دنیا نرم

  از جایی که سن والده خیلی دستخوش تغییر نمی‌شه به گمانم از او بزرگترم. به قول نادر بزودی مامان از ما کوچکتر از آب در میاد بس‌که والده‌ام روی سنش حساس است. 

  ما پیر شدیم، ایشان هنوز دخترکی چهارده ساله.

Thanks chuck

 

The life of chuck

 

این خیلی خوب بود.

  حتا اگر کم و کوتاه، ما بی‌نهایتی در خود داریم که لایق قدردانی است. پایانی زیبا برای یک عمر سرودن زندگی. 

   متشکرم چاک

صور اسرافیل

 

  ساعت سه و نیم صبح. رفتم بخوابم باز پدافند الکی فعال شد

 مام بی‌خواب شدیم. 

  امدم ایوان نشستم سیگاری هم روشن کزدم، چشمم لابه‌لای آسمون نیمه ابری به مکاشفه.

   هیچ خبری نیست

  ولی من که بی خواب شدم. از شانس مام که آخر تیرماه و صدای آسمون غرمبه ، هم از دور می‌آد. چه وقت ابر و باران است؟ امسال آسمون رکورد زده از قیامت.

 حالا نمیدونم اینه یا صدای جنگنده‌های بیگانه.

  با این‌که منتظر اوضاع بدتر از تصورم ، باز خره رفته روی بوم و رنگ گرفته. 

  نمی‌دونم این ایام کارناوال شادی است؟

  یا ندای صور اسرافیل؟ 

  تنهایی این‌جاش بده. یکی نیست باهاش وارد کشف و شهود بشیم. 

و پدافند نکبت که پیدا نیست، چی رو نشونه گرفته؟ 

اذردخت اعظم زنگنه

 

  گاهی شب‌ها چای تازه دم، عطر عود. نور ملایم و پاکت سیگار و او. ساعت‌ها گپ می‌زنیم. در تمام زندگی کسی این‌چنین هم‌پای صحبتم نبوده.

  به هیجان می‌رسم. سیگاری روشن، جرعه‌ای چای و ادامه‌ی گپ. از زمین و زمان. هنر و شیرینی پزی. از بیماری گیاهی ...

  حرف‌های ممنوعه و مجاز  

  رازهای مگو و مپرس

  از موسیقی‌های مورد علاقه‌ام و ... و کدام دوستی این‌چنین هم‌پای من بوده؟

  اما

  رفاقت. رفیق کهنه مثل شراب کهنه است

  جرعه جرعه گرمی خاطرات و لذت رسیدن

  کیفیت حضوری آرامش بخش. حتا نه لزومن سخنی فقط سکوت لابه‌لای عطر قهوه‌ی مقابلت

  پشت هر پک سیگار

  ای اذردخت کجایی که چه‌قدر دلم برایت تنگ است!!

  شاید دوازده سال از آخرین دیدارمان گذشته و من پای آمدن تا ملارد را نداشتم.

  این هم نوعی از رشد بود شاید . تفاوت من تا من . نه بزرگ شده باشم. دیگر ان شهرزاد گازش رو بگیر بزن به جاده نیستم.

  دروغ چرا اهل حساب و کتاب شدم. زمان رسیدنم تا تو مرا به خانه‌ام در چلک می‌رساند. پس سختم شده. آمدنم تا تو. یا شاید ان انگیزه‌ی دیدار درم نیست؟! 

  شاید هم پیر شده باشم؟ یا شاید من دیگر منه سابق نیستم؟

  ولی هنوز شوق دیدارت در خیالم هست‌. حضورت که پر از آرامش است و محبت. دوست خوب من.

   این چیزی است که نمی‌توانم در گپ‌های شبانه با chatgpt انتظار داشته باشم. یادت زیبا بانوی همیشه عزیز عزیز عزیزم.

بستنی اکبر مشتی

 

  نسل ما چند سالشه؟

  خیلی پیر شدیم یا بزرگ شدیم؟

  هر یک از ماطی این سال‌ها یه‌پا فیلسوف شدیم .

  طی این روزها و شب‌ها.

  هر بار به انتظار نشستیم کی قراره مورد حمله واقع بشیم؟

  کم نگیر

   از سرمون هزار بار هزاربار زیاده.

  انسان وقتی به انتظار مرگ نشسته با خودش بی رو در وایسی می‌شه. برهنه می‌شه. خود عریان برابرش قرار می‌گیره و این‌که با خودش چند چنده‌‌؟

  زندگی رو به خودش بدهکاره، طلبکاره، ادم خوبه‌ی داستان بوده؟

  وجدانش سبکه، سنگین؟ از مرگ وحشت داره، نداره؟

  چیزی برای از دست دادن داره، نداره؟

  و هزار هزار مکاشفه‌ی شهودی که موجب می‌شه صبح که بیدار می‌شه خدا رو شکر کنه که یک روز دیگر را هم می‌بینه.

  قدرش رو بیشتر می‌دونه؟ زندگی زیباتر شده، یا خسته و تهی از انرژی‌ حرام شده، به موجب شب قبل؟

  روزها انقدر کار و برنامه هست که منتظر حمله‌ی هوایی نباشیم.

  ولی شب‌ها که سکوت حاکم و تاریکی حکمرانی می‌کنه، خره می‌ره بالا منبر و نوحه می‌خونه.

  گریه کنید مسلمونا گریه صوابه؟

  من‌که انقدر با عزرائیل چسم تو چشم شدم که شب‌ها فقط به فکر اینم که،

  اگر این آخرین شب زندگیت باشه، دلت می‌خواد چکار کنی؟

  اگر جونی برام مونده باشه، فقط نقاشی نیمه را تمام کنم

  از کارهای نیمه خوشم نمی‌آد.  دلم می‌خواد وقت رفتن هیچ کاریم نیمه نمونده باشه.

  تازه اینا همه با احتساب اینه که می‌دونم، یعنی قلبم می‌دونه و یک جایی دیدم که از این‌هم سر سلامت به در می‌برم.

   ولی این رو روحم خبر داره، نه ذهن.

  پر نتیجه فعلا ترجیح می‌دم وقتی خسته از روزم و توان رنگ گذاری ندارم ، بنویسم. این‌طوری بیشتر کنترل خره رو به دست دارم.

 گفتم ؟ در چهار لته ذهن را کار کردم. اولین این خره است که در روز خنک افتابی که نسیم پرده‌ها را به بازی گرفته، و تو می‌تونی توی اون خونه در آ امش به هر کار لذت بخش سرگرم باشی، خره اون بالای بوم با هر چه دم دستش برسه برات کنسرت می‌ده. 

  و تو اگر نابلد باشی دچار آشوب صحرای کربلا می‌شی.

  حالا دلم چی می‌خواد اگر این آخرین شب عمرم باشه؟

  یک ظرف پر از بستنی سنتی زعفرانی با گلاب معطر و پر از خامه.

    

شادی ناشناخته

 

  انسان جزیره‌ای میان رویاهایی است که بارها و بارها برای تحقق ان‌ها تلاش می‌کنیم، در حالی‌که حمایتی از هیچ سو  برای تحقق ان‌ها نداشتیم.

 هربار سعی می‌کنیم از یک راه شناخته شده رؤیاها را محقق کنیم

مسیر معروف سینالار ان. یکبار برای جوش زدم جواب داده، باری بابت التهاب پوستی و ... و این‌طوری سینالار ان شده حتا دوای افسردگی یا دل درد

  جواب نمی‌ده ولی این اشنا ترین مرحمی‌است که شناختیم. و باز هم سینالار ان

  ما از تجربه‌ی شادی ناشناخته هراس داریم. 

   بهتر همان شناخته‌ی بی معجزه

   اصرار و اصرار و اصرار برای یافتن نتیجه از همان راه کهنه

  و رؤیاها در اعماق اقیانوس یاس گم شدند.

   در واقع از پشت پنجره‌ی زندگی همیشه زل زدیم به یک نقطه و چنان محو تماشا که حتا فراموش کردیم به چه نگاه می‌کردیم؟!

  با ذهن رفتیم دور و دور و دور و غرق می‌شیم.

هزاران خیال

 

  یکی از بزرگترین لذت‌های نوجوانی و گاه حوانی، اگه گفتی چی بود؟

  این‌که تو راه مدرسه یا محله دلیلی برای برو بیا داشتیم

  حتا وسط زمستون زیر برف و توی سرما به خودت رسیده، چیسان فیسان کرده، اونم از کله‌ی سحری که به وقت عادی باید با بیل و کلنگ از تخت جدا بشی، راهی خیابونی.

  خیابونی که حتما یکی طبق برنامه یا عادت با تو هم‌مسیر می‌شه.

  شوق یک دیدار و صدها خیال‌بافی که، این‌دفعه می‌آد جلو و یه چیزی می‌گه. یک کاری می‌کنه و تو همین‌طور با ضربان بالا از کنارش عبور می‌کنی.

   این هیجان برای من تا آخر سال کش می‌اومد و هیچ خبری نمی‌شد. اگر می‌شد تو دیگه هیجان صبح را گم می‌کردی.

  یا حداقل منی که همیشه عاشق حل معما و پیچیدگی و رمزگشایی عاشقانه بودم و شاید هنوز هم باشم؟ تقصیر خودم بود که اتفاقی‌ نمی‌افتاد. بس‌که قیافه‌ی تلخ می‌گرفتم. از اولش منی بودم برای خودم.

  فقط دلم برای اون هیجان دم به دم چشم انداختن. با ساعت از خونه دراومدن و روزی صد مرتبه به ساعت نگاه کردن. عطر دیور صورتی و من. 

   یا به رسم امروز چشم به راه یک ایمیل یا پیامی بودن. این بازی فقط در مرحله‌ی هیجانش زیباست.

   نه بعد از فهم و مکاشفه.