شدم مثل گلي، خودم با خودم حرف ميزنمچون نميدونم چه بخشي از سکنهي دهکدهي جهاني به وضع من دچار شدن و کي چطوري وارد صفحهي من ميشهيا اصلا ميشه، يا نميشه؟ولي خيلي باحالهمثل فيلمهامثلا يه سياره اومده و از کنار زمين رد شده و پرش گرفته به ما و کلي از خطوط ارتباطي هم قطع شدهسکوت ثانيهها پيامآور بدشگون تاريکيو من اين کاغذ را در شيشه ميگذارم
و ميسپارم به آب
و چون از اول نکن بدتر کن بودم، وقتي نميشه حرف بزنمآي دلم ميخواد حرف بزنم
آي دلم ميخواد که نگو
ولي وقتايي هم که فکر ميکنم صفحه رو بايد از اين چرت خمار آلوده رهانيد
هي زور ميزنم به مغزم فشار ميآرم ، اما راه نميده
براي اينکه با کلهام نمينويسم که با تصميم هم بياد
اين يک قلم بايد دلم راه بده
که لاکردا از هر راهي ميره ميخوره به کوچه بنبست
خب اندکي رو به بهبودي دلم خنک شد و بالاخره يه چيزهايي گفتم
