انسان تا زمانی زنده است که امید درش هست. امید به فرداهای بهتر
امیر باز آمدن رفته. یا یافتن گمشده و هر اسمی که داشته باشه، مهم اینه که امیدی داشته باشه
یا حتی ایمان به معجزات افسانهای و کودکانة در حد سیندرلا و چراغ جادو. حالا اینکه کی به چی دل خوش کرده مهم نیست. مهم اینه چیزی پیدا کرده که بهش انگیزه برای چسبوندن روز به شب داره
اونهم در زمانهای که بچهها از شکم مادر که در میآن افسردگی روحی داره و از کودکستان به خودکشی فکر میکنه، چه مرضیست اگه یکی، دلش رو به کشک خوش کرده باشه
تو این دلخوشی رو با اظهار فضل بیموقع یا منفی بافیهای بشری از اون بگیری
کجکی راه میره، ولی دلش خوشه؟ این یعنی زندگی تو که راست راه میری چرا انقدر بیکاری که بری تو نخ راه رفتن کبکه؟
دلش الکی خوشه؟ باشه؟ تو ناخوش باش
ولی بذار مردم با هر چه که دوست دارن دل خوش باشن. حتی اگر از نظر تو غلط
هنوز معلوم نیست راه من و تو درست باشه؟
این همون حرف آخری است که در آخرین لحظه گفته ولی شنیده نمیشه
امیر باز آمدن رفته. یا یافتن گمشده و هر اسمی که داشته باشه، مهم اینه که امیدی داشته باشه
یا حتی ایمان به معجزات افسانهای و کودکانة در حد سیندرلا و چراغ جادو. حالا اینکه کی به چی دل خوش کرده مهم نیست. مهم اینه چیزی پیدا کرده که بهش انگیزه برای چسبوندن روز به شب داره
اونهم در زمانهای که بچهها از شکم مادر که در میآن افسردگی روحی داره و از کودکستان به خودکشی فکر میکنه، چه مرضیست اگه یکی، دلش رو به کشک خوش کرده باشه
تو این دلخوشی رو با اظهار فضل بیموقع یا منفی بافیهای بشری از اون بگیری
کجکی راه میره، ولی دلش خوشه؟ این یعنی زندگی تو که راست راه میری چرا انقدر بیکاری که بری تو نخ راه رفتن کبکه؟
دلش الکی خوشه؟ باشه؟ تو ناخوش باش
ولی بذار مردم با هر چه که دوست دارن دل خوش باشن. حتی اگر از نظر تو غلط
هنوز معلوم نیست راه من و تو درست باشه؟
این همون حرف آخری است که در آخرین لحظه گفته ولی شنیده نمیشه
