همین‌که چشم باز کردم، بی‌اراده دستم رفته به سوی رادیوی بالای تخت
و چنین خواند سالار
نه آشنا نه همدمی

نه شانه‌ای زدوستی که سر نهی بر آن دمی

تویی و رنج و بیم تو

تویی و بی‌پناهی عظیم تو

و چه دگرگونم کرد

بغض در گلو چرخی خورد

بر سینه‌ام نشست و

در آن‌جا من بودم و این غم عظیم، بی‌کسی

که به هر وسیله

خواسته و ناخواسته تازیانه می‌خورد

فریاد می‌شود 

و از چشم می‌ریزد

و چه اندوه تلخی‌ست که تو کسی را نداشته باشی

تا سر سنگین از حزنت را دمی

بر شانه‌اش بگذاری و 

بغضی را فرو بری

که نه

سایه هم کافی‌ست که تو چنین به فریاد ننشینی