خب
کلی حالم جا اومدمگه میشه راست راست راه بریم و از چیزی سپاسگزاری نکنیم؟
عادت کردیم یک عینک تیره و تار به چشم راه بیفتیم و به زمین و زمان نفرین کنیم بیآنکه گامی جهت رهایی برداریم
دمی سپاس، اندکی قدردانی ، ذره ای فهم زندگی
سپاس ای جهان هستی که مرا در میان آن همه کهکشان و سیارات گوناگون مفتخر به تجربهی زمینی کردی که بهشتیست بینظیر
درود و سپاسم ، حضرت پدر
که مرا حتا بعد از سفر هنوز حمایت میکنی
که در امنیت و آسایش میتوانم چشم به زیبایی این جهان بگشایم
سپاس، روح حامی که در سخت ترین لحظات راه، دستم رها نکردی و
همراهم آمدی و آمدی تا از پل عبور کردیم
و درود به خداوندگار درونم که با هم
قدم میزنیم، چای می نوشیم، سفر میکنیم
میخندیم و گاه هم البته بسیار اندک، میگرییم
سلام زندگی که تو بسیار زیبایی
و در آخر
سپاس از جهان هستی که این چنین بینظیر و شگفت انگیزی
