حوا مادر مرده

و خداوند در مقدار شش روز همه را آفرید و پس از آن به خلقت عرش با عظمت پرداخت

بعد از خلاصی از بساز و ببند آدم را آفرید و آدم را تنها یافت

حوا را آفرید . 
به آدم داد و او هم خوش خوشان حوارا برد

هفته‌ای نگذشته بود که وی را پس آورد و گفت

خداوندا این که دادی نق می‌زنه نمی‌خوامش .
یا داره گریه می کنه ، یا چیز می‌خواد یا حوصله‌اش سر رفته‌است

حوا را گذاشت و رفت

به روزی نکشیده بود ، دوباره برگشت و گفت

خداوندا در خانه یادم آمد او گاهی هم می‌خندید . گاه عشوه گری می‌کرد . لقمه نانی می‌داد رختی اتو می‌کرد و ...... پشیمان شدم . بده ببرم

خداوند گفت

این بار آخرت باشد حوا را آوردی این‌بار بیاری پس نمی‌گیریم
عوض هم نداریم بکنیم

این شد 
حدیث ما که گرفتار این همه هول و ولاییم