ما

اصلا مهم نیست چه کسی دوست داره یا نه. مهم اینه از آنچه که هستی پیش وجدان خودت آسوده باشی. لازمة خدای‌گونه بودن، پرورش صفات الهی در هر یک از ماست
وقتی تو خدا باشی، از چه کس می‌تونی بیزار باشی؟
از هیچکی چون همه ذرات تشکیل دهنده یک کل هستیم. پس همه را هر آنچه که هستند محترم و عزیز بدانیم بی آنکه انتظار متقابل از هم داشته باشیم
عشق را به‌خاطر ذات عشق و زندگی را به‌خاطر زیبایی‌ زندگی؛ نه بابت آنچه که ما انتظار داریم باشه
انتظار وقتی بالا می‌ره، می‌بینیم از خودمون بیشتر از دنیا توقع داریم
دیگه غر نمی‌زنیم و تقصیر گناهان عالم را به گردن هستی نمی‌اندازیم
چون همه سعی داریم در بهترین شکلی که بلدیم، ظهور کنیم این کائنات، زیباست