هزارههاست گیسو به رویا سپردهام
که بیایی
رختهای سپید انتظار پهن است و
انارها رسیده
تا ترک برداشتن
راهی نیست
وقت آن شد که بیایی
راه باز و امید بسیار
من هم رسیدهام
به شناخت تو
از بین هزاران سر
به سپیدی گیسوانم نمیاندیشم
که از هنگامهی بلوغ
به انتظارت نشسته بودم
ای نیمه
کجایی؟
