دنیا خیال هه

کاش دنیا هم مثل اینترنت بود. می‌تونستی ناشناس پشت چند آیدی زندگی کرد و به کسی هم جواب پس نداد
وقتی شناخت وجود نداشته باشه . دروغ معنی نمیده
می‌تونی خونه‌های مجازی بسیاری داشته باشی که به هر شکل از ذهن تو رفع حاجت می‌کنند
تو راضی هستی با تمام شخصیت‌هایی که خودت می‌سازی و به آنها تسلط کامل داری و از تو نافرمانی نمی‌کنند
تو در عرشی و خدای جهانت هستی
بر اریکه‌ی قدرت تکیه زدی و پادشاهی بر عالم می‌کنی
حقیقتا هم همین‌طوره. دنیا از درون ما شکل می‌گیره. مفهوم و منزلت پیدا می‌کنه . جهان نام می‌گیره
دنیایی که یک لحظه شیرین و یک لحظه بی مزه است
اما تو همه نقاط آن‌را تعریف کردی که خیلی هاش درست نیست ولی تو ایمان داری
شاید هم نداری؟