عشق و خودخواهی مثل خربزه و عسل با هم جور نیست
همه حدیث عشق رفتن به برون از خوده
دوست داشتن کسی غیر از خود
همونی که موجب میشه با فکرش چشم باز کنی
با فکرش چشم ببندی
اگه بنا باشد در بین این دو باز کردن چشم
بهفکر خودت باشی که دیگه عشق نمیشه
در عشق همه اویی
با شادیش شاد میشی
نه حسادت
این خودخواهی چیه ریخته به جون آدمها
مگه هر چه که دوست داشتنی بود
باید صاحبش بشیم؟
