۱۳۸۶ تیر ۲۱, پنجشنبه

داری



من تنها که نه. ذات همه آدم‌هاست
البته با اجازه جماعت ( نسوان - نثوان ) "به هر دو مدل نوشتم که دیگه کسی ایراد نگیره" ×
الخصوص این فقره موقوفة لطیفه ظریفه اینه که،حتی وقتی واقعا می‌گن خداحافظ. واقعی و از ته دل. منشون بر نمی‌داره تو هم واقعا سرت و بندازی و بری
چند قدم دور نشده، می‌ایسته و پشت سرش رو نگاه می‌کنه ببینه تو واقعا به همین سادگی گفتی باشه برو منم می‌رم و رفتی؟
اصلا دنبال بهونه بود. دیدی چه از خدا خواسته رفت؟
اصلا، همه‌اش دروغ بود. اصلا دوستم نداشت
حیف اون‌همه احساس
ولی اگر تو همچنان سرجات خشک شده باشی و ناباورانه انتظار برگشتش رو بکشی
اون‌موقع است که
چه آدم کنه‌ای؟ خب می‌دونه بهتر از من گیرش نمیاد
تا چشش درآد که نتونست منو داری کنه

خمین، کوه بوجه

 این را در مجاز مجازی دیدم. سرچ کردم و با چشم خودم در گوگل مپ پیدا کردم.   کجای داستان‌یم؟ جادوجمبل؟     سی سال پیش از سر کنجکاوی در منزل شخ...