من هستم چون تو هستی

و از جایی که هیچ‌وقت کم نمی‌آرم و همیشه فقط به مبارزه علیه آن‌که در آفرینش مرا نفی کرد
آمادة تحریک و مبارزه‌ام
باید به عرض هستی و بیماری پریا و جناب ابلیس و لشکریان نسناس‌ . .......... و هرآن‌چه که خلق کردی واز آن آگاه نیستم و اون‌ها ذاتا نسبت به انسان کِرمی باطنی دارند . پیش کسوت‌شان " ذهنم " برسانم
هیچ‌موقع، حتا در بیست روز کما، حتا در مرگ کلینیکی و حتا زمانی که از چهارطبقه پرید
و حتا در اوج فهمیدن بیماری کانسرش
کم نیاوردم و نخواهم آورد
اگر بناست ایمان من و باورم همه بند چهارتا روزمرگی بشه که معمولا درش خود می‌بازیم
باید بگم که این‌جانب سخت شرمنده که عقب نشینی‌ام نشاید
ایمانم را محکم چسبیدم و به حقارت این جهانی و ذلت وا ندادم و نمی‌دم
جز برابر تو سجده نکردم
چون به لایق سجود بودنت ایمان دارم
عهدی که با خود یا با تو بستم را
همیشه در شیشة جان دارم
و هرگزم ناامیدی از تو نشاید
حیف شد.
چه زود پیر شدیم

پس
هستم و مبارزه می‌کنم چون

به چیزی ایمان دارم که در ابزار کلمه نگنجد
این‌جاست لحظة معجزة انسان خدا
باور به‌تو،‌به نیکی هستی